« اَللّهُمَّ اِنّی اَتَقَرَّبُ اِلَیکَ بِذِکرِکَ« دعای کمیل »
ای خدای پاک بی انبـــاز و یار دست گیر و جُرم ما رادرگــذار
دست گیرازدست ما،مارا بخر پرده را بردار و پرده ی مامــدر
بازخر ماراازین نفس پلیــــــد کاردش تا استخوان ما رسید
مازخود سوی تو گردانیم سر چون تویی ازمابه مانزدیک تر
با چنیــن نزدیکیی دوریم دور در چنین تاریکیی بفرست نور
هم دعـــا از تو اجابت هم زتو ایمنــی ازتومهــابت هم زتــو
گر خطاگفتیم اصلاحش توکن مصلحی توای توسلطان سخن
آتنا فی دار دنیانا حَسَن
آتنافی دار عقبانا حَسَن
دعا یک نوع عبادت و خضوع و بندگی است و آدمی به وسیله دعا به ذات الهی تقرب می یابد . از آنجا که هر عبادتی اثر تربیتی دارد،دعانیزدارای چنین اثری است،خواه به اجابت برسد خواه نرسد. مواهب الهی بر حسب استعدادها و شایستگی ها تقسیم می شود.هر قدر شایسته تر باشی بهره ی بیشتری از آن مواهب می بری.
از علامه دهخدا
سلوک عارف
درسلوکم گفت پنهان عارفی وارسته ای
نقد سالک نیست جز تیمار قلب خسته ای
از گلستان جهان ما را چه باشد بهره ای ؟گفت:
« در بهار عمر ز ازهار حقیقت دسته ای »
از پریشان گوهران آسمان پرسیدمش
گفت:« عقدی از گلوی مهوشان بگسسته ای»
گفتم:«این کیوان به بام چرخ هر شب چیست گفت
دیده بانی بر رصد گاه عمل بنشسته ای»
گفتم:« اندر سینه ها این توده دل،نام چیست؟»
گفت:« زاسرار نهانی،قسمت برجسته ای»
« روشنی در کار بینی؟« گفتمش- فرمود:نی!
غیربرقی زاصطکاک فکردانا جسته ای»
در نیازستان هستی بی نیازی هست اگر
نیست اندرکنج عزلت؛گنج معنی جسته ای»
جبهه بگشاگرگشاد دو بست عالم بس مرا:
جبهه ی بگشاده ای بر ابروی پیوسته ای
دل مکن بد،پاکی دامان عفت را چه باک
گر به شنعت ناسزائی گفت ناشایسته ای
گوهر غم نیست؛جز در بحرطوفان زای عشق
کیست از ما ای حریفان ،دست از جان شسته ای؟